::Akuma_zokyO:: View my profile

[8thAug] Regular Event No.1 : first of 8th

posted on 16 Nov 2014 23:43 by akuma-zokyo

 

 

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของอีเว้นท์ Regular Event No.1 : first of 8th  

 

 

 

Character : อะโฮเต้

 

 

Guest :

วีโนน่า

มาคา[NPC] 

อาคีเชต้า[NPC] (พ่อของวีโน่า)

อฮานู[NPC]  (พ่อของลิโทนยา)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตูม! จ๋อม…..




ก้อนหินเขื่องกระทบน้ำ ฝูงนกกินปลาใกล้ๆแตกซ่านร้องระงม ดึงสมาธิของร่างไม่เล็กไม่ใหญ่กลางลำธารตื้น หอกทำมืออย่างง่ายที่กำลังเตรียมพุ่งลงน้ำชะงักกึก ปล่อยให้เหยื่อตัวโตที่เด็กหนุ่มหมายตาไว้ว่ายหนีไปไกลลิบ


“เอ้อระเหยอยู่ที่นี่เอง ไอ้เด็กหมี”





อะโฮเต้เดาะลิ้น หันกลับมาหาเจ้าของคำเรียก


“มีธุระอะไร”


น้ำเสียงที่ส่งไปไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นมิตร แต่ก็ไม่ได้ชิงชัง

มีความเหนื่อยหน่ายเจือปนอยู่ในนั้น




“คิดว่าคนอื่นอยากมีธุระด้วยมากนักรึไง” เจ้าของก้อนหินตอบกลับด้วยเสียงทุ้มแตกหนุ่ม ความสูงและกำยำของร่างกายมากกว่าคนในน้ำหนึ่งศีรษะบอกอย่างชัดเจนว่าบุคคลที่มาใหม่มีอายุมากกว่า แต่ก็ไม่มากนัก “ท่านเชต้าให้มาตาม”



“ตาม?”



“นับรบแนวหน้าของเผ่าอุตส่าห์สละเวลาสอนวิชาให้พวกเรา คิดจะเบี้ยวโดยไม่บอกรึไง เด็กหมีคิดว่าเป็นคนโปรดจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นสิ” คนบนฝั่งกล่าวต่อ ไม่สนใจผู้ฟังเริ่มมุ่นคิ้วก้าวออกจากน้ำ คำถากถางนั้นไม่กระทบอะไร หรือชาชินเกินกว่าจะใส่ใจ แต่อะโฮเต้ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี



“ข้านึกว่าสัปดาห์นี้นัดแนะอีกทีวันที่สิบ”



“อย่าทำมาเป็นลืม คนจริงจังแบบเจ้าจะเบี้ยวก็ให้มันเนียนหน่อย”



“...............ข้าเปล่า แต่ไม่ใช่วันนี้จริงๆ”



“เจ้าเป็นคนร้องขอให้เขาสอนขวานวันที่แปด แล้วยังกล้าปล่อยให้คนอื่นต้องรออีกหรือ”



“ผิดแล้ว วันนี้วันที่เก้า…... ข้าฝึกขวานกับพวกเจ้าไปเมื่อวาน”




ดวงตาใต้คิ้วที่แทบจะผูกกันของทั้งสองหนักแน่นมั่นคงจ้องกันคล้ายจะค้นหาความจริง ไม่ต่าง ไม่มีใครรู้สึกว่าอีกฝ่ายนั้นโกหก


อะโฮเต้ไม่เข้าใจ เด็กหนุ่มอีกคนก็ไม่เข้าใจเช่นกัน




“เจ้าออกแรงมากไป ขวานปักลงไปในต้นไม้ลึก เอาไม่ออก ลำบากเชต้าดึงออกมาให้ จำไม่ได้หรือ”


คนเพิ่งขึ้นจากน้ำทวนความจำ แต่นั่นเหมือนไปกระตุกเส้นอารมณ์คนความเดือดต่ำ เสียงกร้าวตวาดก้องจนนกหาปลาแตกฮืออีกครั้งหนึ่ง “เจ้าสมองเสื่อม! แช่งให้วันนี้ข้าทำพลาดงั้นหรือ!”



ดวงตาสีเปลือกไม้เหลือบเขียวของคนอ่อนวัยกว่ากลอกไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ตาม “เจ้าก็ทำพลาดบ่อยไม่ใช่รึไง”



สิ้นคำ คนตัวสูงกว่าก็พุ่งเข้าหา จิตมุ่งร้ายแผ่ออกมาชัดเจน



อะโฮเต้กระชับอาวุธที่ทำขึ้นลวกๆในมือ






วันนี้คงอดกินปลาเสียแล้ว







 
 
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 

“มาคาบอกว่าเจ้าไปหาเรื่องเขาก่อน มีนัดกับปาปาแล้วไม่ไปหรือ”


“ข้าไม่ได้เบี้ยว”


“อื้อ ข้ารู้ว่าอย่างโฮเต้ไม่เบี้ยวแล้วไม่บอกหรอก ลืมใช่มั้ยล่ะ”


“.........”


“ขอโทษแล้วดีกันซะนะ”


“..........”



เด็กหนุ่มที่แขนยอก ปากแตก มีรอยช้ำตามตัวถอนหายใจ ปล่อยให้เด็กสาวหลานแม่หมอประจำเผ่าใส่ยาให้เงียบๆอย่างรู้งาน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต่อสู้กับสิ่งที่ไม่ใช้สัตว์ป่า และอะโฮเต้ก็ไม่ได้เถียงอะไรออกไป จากหน้าปฏิทิน วันนี้คือวันที่แปดจริงๆ แต่ยังไงอะโฮเต้ก็ไม่เข้าใจจริงๆ น้ำหนักของขวาน เป้าหมายที่ฟาดฟันโดน เขามั่นใจว่ามันคือเรื่องที่เกิดขึ้น “เมื่อวาน” แน่ๆ




ข้าไม่ได้ทำ



ไม่ได้ผิด



ไม่มีความจำเป็นต้องขอโทษ



ต่อให้ไม่มีอะไร อีกฝ่ายก็ต้องหาเรื่องตีกับเขาให้ได้อยู่ดี





มาคาเกลียดเขา



เกลียด…… เช่นเดียวกับเด็กหนุ่มไวไล่เลี่ยกันในเผ่าอีกหลายคน



อะโฮเต้อายุน้อยกว่า มาทีหลัง แต่ช่วงแรกก่อนที่จะปรับตัวได้ เขาได้รับการเอาใจใส่ในฐานะอดีตลูกนักรบที่เป็นสหายสนิทของบุคคลที่ใครต่างชื่นชม บิดาของเด็กสาวที่ทำแผลให้เขาอยู่นี้




'อาคีเชต้า'




ยิ่งครั้งหนึ่ง เชต้าเอ่ยปากว่าเมื่อโตขึน เขาจะเป็นนักรบที่ยอดเยี่ยม ทำให้ความไม่พอใจรอบข้างนั้นยิ่งฝังรากลึก



แต่ก็แค่ช่วงแรก หลังจากเห็นว่าไม่มีอะไรน่าห่วง เชต้าก็ปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กคนอื่นๆ นานๆทีจะร่วมวงกับอฮานูเล่าวีรกรรมสมัยอยู่ที่นี่ของพ่อเขาให้ฟัง โดยเฉพาะเวลาเทศกาล อะโฮเต้ชอบช่วงเวลานั้นมาก พ่อชอบทำให้เพื่อนสนิททั้งสองปวดหัว แต่ทั้งสามคนก็ดูจะเข้าขากันได้ดี



ถ้านั่นทำให้คนอื่นมองว่าตนได้สิทธิพิเศษมากกว่า ได้รับความเอ็นดูมากกว่าก็ช่างปะไร เขาอยากรู้เรื่องของพ่อมากกว่านี้ อยากได้ยินเรื่องราวมากกว่านี้ แม้ทุกครั้งเขาจะเห็นความว่างเปล่าบางอย่างในดวงตาของผู้เล่าสองคนนั้นก็ตาม



ถ้าเพียงแต่พ่อได้กลับมา….



 

 

 

 

 

“เสร็จแล้ว”

 

เสียงใสเรียกเด็กหนุ่มออกจากภวังค์ พยักหน้าพึมพำขอบใจให้คนทำแผลเรียบๆ วีโนน่ายิ้มรับ แต่รอยยิ้มนั้นก็มีตะกอนคล้ายมีบางอย่างในใจเช่นกัน





วันที่ 8 สิงหาคมจบไปอีกหนึ่งวัน







-----------------------------------------------------------------------------------------------------









“เอ้อระเหยอยู่ที่นี่เอง ไอ้เด็กหมี”





มาคาโยนหินใส่เขา ตำแหน่งเดียวกัน พูดประโยคเดียวกัน มาจากทิศเดียวกัน ท่าทางเดียวกับ “เมื่อวาน” ไม่ผิดเพี้ยน


เป็นอีกครั้งที่อะโฮเต้ต้องแปลกใจ แต่เมื่อเขาเปลี่ยนวิธีตอบกลับไปเล็กน้อย ปฏิกิริยาอีกฝ่ายก็ไม่ได้เหมือนเดิมราวกับกำหนดบทบาทไว้ให้ขนาดนั้น และมีอีกสิ่งที่ต่างออกไป การต่อสู้ในครั้งนี้





เขาชนะ




ไม่ใช่เก่งกาจจากการฝึกฝนในชั่วข้ามคืน



แต่เขารู้



รู้การเคลื่อนไหวแรกนั้นล่วงหน้าราวกับอ่านใจได้



บาดแผลบนร่างกายยืนยันชัดถึงสิ่งที่เกิดมาแล้ว ความเจ็บยอกยังอยู่ครบ มั่นใจ มั่นใจว่ายังไงการทะเลาะกันก่อนหน้านี้เกิดขึ้นจริง






เกิดอะไรขึ้นกันแน่







 
 
 
 
 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------




“วันนี้รีบกลับเพราตามกลิ่นแพะย่างมาเหรอโฮเต้”


“บ้านเรามีแพะเหลือเฟือขนาดจะย่างกินกันทุกวันเลยหรือ”


“บ้าสิ แม่ว่าจะแบ่งไว้ครึ่งนึง หมักไว้ทำสตูพรุ่งนี้”


“........................เคท”


“หือ?”


“วันนี้วันที่เท่าไหร”




-----------------------------------------------------------------------------------------------------

 
 
 
 
 





วันนี้ยังคงเป็นวันที่ 8 สิงหาคม…...




ในเมื่อคนอื่นไม่รู้สึก ก็ป่วยการที่ร้อนรนให้เห็น ไม่มีประโยชน์ที่จะโต้เถียง ถึงทำไป พรุ่งนี้พวกเขาก็จะจำไม่ได้




ตอนนี้เมื่อเช้าวันที่แปดมาถึงอีกครั้ง เขาจะเรียนล่าตามที่ได้นัดแนะกับเชต้า หลังจากนั้นก็หาที่มาที่ไปของเหตุการณ์พิสดารนี้




ที่ได้เปรียบคือโอกาสในการฝึกฝน เขามีโอกาสมากกว่าคนอื่น นั่นเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้สงบขึ้นมาได้



อะโฮเต้ไม่ได้รู้สึกยินดี ไม่ปรารถนาให้เวลาที่หยุดลงนี้คงอยู่คลอดไป ออกจะแสนหน่าย ไม่เข้าใจ สับสนและชิงชังอยู่ไม่น้อย



เขาเพียงหาข้อดีที่จะไม่ทำให้ตนตระหนกหรือเครียดจนเป็นบ้า พยายามคิดว่ามันไม่ได้เลวร้ายไปทั้งหมด






ไม่มีใครอื่นรู้สึกถึงสิ่งนี้เลยหรือ หรือนี่เป็นฝันร้ายจากความว้าวุ่นของเขา





ต้องสืบให้รู้ สอดส่องให้ทั่ว บางครั้งออกไปด้านนอก บางครั้งเข้าไปในเมือง หาข้อมูลให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ยังมี น่าจะยังมีเวลาอยู่ ตอนนี้เองที่อะโฮเต้รู้สึกว่าความเฉื่อยชาและใจเย็นนี้แสดงให้เห็นความเป็น “หมี” ในตัวเขาได้ดีทีเดียว



ก่อนอื่นถ้ามีสิ่งที่ช่วยทำให้อุ่นใจขึ้น คือต้องแน่ใจว่าตนไม่ได้เผชิญสิ่งนี้เพียงลำพัง… ซึ่งเขารู้สึกกับบางคน ไม่เสียหายหากจะลองทดสอบดู อย่างเลวร้ายที่สุดวันนี้ก็จะวนกลับมา และการกระทำแปลกๆของเขาจะถูกลืมเลือน




แต่ตอนนี้ที่เขารู้มีแค่เพียง…..



 
 
 
 
 

ดวงตาสีเหลือบเขียวสะท้อนภาพแผ่นหินแกะหยาบ ที่นับครั้งจะหยาบลงทุกที…






 

มีความตาย…..


มากมายในวันที่ 8 สิงหาคม
 
 
 
 
 
 
 
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
สรุป 
 
- วันที่ 8 สิงหาคม อะโฮเต้มีนัดกับเชต้า (พ่อของวิโนน่า) ให้สอนเกี่ยวกับการล่่และการใช้อาวุธพร้อมเด็กวัยเดียวกันคนอื่นๆ
 
- พอเกิดลูปแรก คิดว่าคนละวันกันแล้ว ไม่ได้ไป เลยโดนตาม
 
- ซึ่งมาคา (คนมาตาม) ก็ไม่ได้ถูกกันเท่าไหร่ พูดกันไม่เข้าใจ ก็เลยตีกัน
 
- ไปให้วีโนน่าทำแผลให้
 
- ลูปต่อมาก็ตีกันอีก แต่อะโฮเต้ชนะ เริ่มรู้ตัวอย่างจริงจัง กลับไปถามวันที่กับที่บ้าน สรุปคือเข้าใจเรื่องวันที่ 8 ที่เกิดขึ้นซ้ำๆตั้งแต่ลูปที่ 2 
 
- หลังจากนั้นก็เริ่มทดสอบอะไรหลายๆอย่าง หวังว่าจะมีคนที่ติดลูปเหมือนกัน พยายามทำตัวตามปกติ ใช้ลูปให้เป็นประโยชน์พร้อมๆกับหาสาเหตุไปด้วย
 
 
/แถมค่ะ