[AKUMA_ZOKYO :: Modire with Sunset Glow]

[TAG] Fanfic in the rain 

 กติกา

- เลือก Pairing ที่คุณชอบมาจากเรื่องใดก็ได้ นำมาเขียนเป็นแฟนฟิคชั่นให้จบภายในเอ็นทรีย์เดียว
- จะแต่งอย่างไรก็ได้ไม่ว่าจะ  Rat, NC, หวานซึ้ง (sweet), เศร้า (Angst) หรือว่า ฟิคมืดมน ทารุณกรรม เจ็บปวด ฯลฯ
- จะต้องเป็นฉากอยู่ในบรรยากาศฝนตก หรือกล่าวเปรียบเทียบเกี่ยวกับฝน,ฤดูฝน แล้วแต่จินตนาการและการใช้ภาษา
- ไม่จำกัดว่าจะต้องเป็น Yaoi,Yuri, หรือ Normal (แต่คิดว่าสองอันหลังคงไม่มีมีน้อย XD)
- ไม่ต้องมีชื่อเรื่อง
- ที่สำคัญห้าม!! Copy มาจากที่ไหนนะจ๊ะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

[Fanfiction] : Katekyu Hitman Reborn
[Pairing]  : Mukuro/Hibari & Hibari/Mukuro [6918 + 1869]
[Rating]  : NC-17 (ได้ข่าวว่าคนแต่งอายุไม่ถึง?)
[Note]  : Yaoi , Sweet(?) , Switch

แล้วก็... หลายคนอาจไม่นิยมริบะหรืออีกสมการ ดังนั้นบางช่วงจะมีการแบ่งสีให้จางๆแล้วปาดเอานะครับ

ตามนี้  >> NC - 6918 / NC - 1869

(ใครใคร่ทั้งคู่ก็ปาดหมดโลด มองไม่เห็นบอกได้นะครับ จะได้เปลี่ยนสี)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 
ผัวะ!! ฟุ่บ!! โครม!!!

เสียงอาวุธประจำกายจัดการพวกน่ารำคาญที่ไม่รู้กิตติศัพท์ของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาดังขึ้นข้างซากปรักหักพังที่บัดนี้เป็นแหล่งซ่องสุมของอันตพาลชั้นกระจอก

เปรี้ยงงง!!!

"รกหูรกตาชะมัด..."

ลูกน้องร่างยักษ์คนสุดท้ายถูกซัดหมอบข้างป้ายขึ้นสนิมที่ยังพออ่านได้ใจความว่า 'โกคุโยเซ็นเตอร์'ขาเรียวของผู้จัดการก้าวผ่านสัตว์กินพืชที่นอนกระจัดกระจายขวางทางเข้าสู่
พื้นที่รกร้างของสถานที่ที่เรียกได้ว่าเป็นซากแห่งความฝัน... และสถานที่แห่งความอัปยศของตน

แต่การหาเรื่องอัดคนไม่ได้เป็นเหตุผลที่ผู้คุมกฎแห่งนาโมริต้องถ่อสังขารมาถึงนี่

หากแต่เป็น...

"...รอผมอยู่ที่นั่นนะครับ"

...คำกล่าวเชื่อถือไม่ได้ที่แว่วผ่านหูยามนิทรา...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฮิบาริทั้งเดิน ทั้งกระโดดบนตึกที่จะพังมิพังแหล่ พาร่างขึ้นไปสู่ชั้นบนอย่างง่ายดาย เขี่ยเศษอิฐ เศษปูนระหว่างทิ้งอย่างไม่ใส่ใจจนมาถึงห้องห้องหนึ่ง ดวงตาสีปีกกาเเหงนมองท้องฟ้าหม่นหมองถูกต้องตามฤดูกาลอย่างที่ไม่ควรออกมาเที่ยวนอกเคหสถานผ่านหน้าต่างผุพัง มือกร้านที่ฟาดฟันผู้คนมานับไม่ถ้วนไล้ไปตามโซฟาเก่าแก่

...ที่ที่ใครบางคนเคยนั่งเย้ยหยัน จ้องมองเขาด้วยเนตรต่างสีน่ารังเกียจ...

เล็บคมจิกลง ลากยาวจนหนังสีเข้มเกิดริ้วรอยฉีกขาด

ความหงุดหงิดแล่นริ้วเมื่อนึกถึงเจ้าของมายาที่นิยมหลอกล่อเขาในยามลับฝัน

หงุดหงิดเมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะน่ารำคาญและคารมยียวน

หงุดหงิดเมื่อนึกถึงคำพูดหวานหูแต่ไร้ซึ่งความจริง

แต่ที่น่าหงุดหงิดมากที่สุด...

...คือตนเองที่ไม่อาจลืมสัมผัสแห่งความพ่ายแพ้ที่คนคนนั้นตีตราไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า...

ดวงอาทิตย์ขึ้นสูง คล้อยต่ำลง จวบจนลาลับขอบฟ้า สุดท้ายก็ไม่มีวี่แววของสายหมอกที่ต้องการพบ

ว่างเปล่า... สดับเพียงเสียงลมแรงและอัสนีบาตฟาดกึกก้อง

ฮิบาริเกลียดการรอคอย รวมทั้งทุกอย่างที่ไม่เป็นไปตามใจนึก

อันที่จริง ตามหน้าที่แล้ว เขาควรจะรายงานให้สัตว์กินพืชบางตัวได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของนักโทษงี่เง่านั่นมากกว่ามานั่งรอให้เสียเวลา

แล้วความอดทนสุดท้ายของชายหนุ่มหมดลง ทันทีที่หยาดพิรุณแรกโปรยปราย

...รุนแรง ...

...กราดเกรี้ยว ...

...แลเหมือนเมฆาสีดำสนิทนั้นกำลังร่ำไห้...

ร่างสูงเตรียมลุกจากโซฟาเก่าเก็บ ขณะที่ปากพร่ำสบถถึงสัตว์กินพืชบ้าๆที่ทำให้เขาเสียเวลาทั้งวัน...

...ก่อนจะหันไปสบเข้ากับเนตรคู่งามของคนที่กำลังถูกเจริญพร

ร่างที่สูงไล่เลี่ยกันเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อเชิ๊ตสีขาวแนบไปตามผิวกายขาวสมส่วนเปื้อนไปด้วยสีแดงสดเป็นด่างดวงตัดกับเส้นผมสีน้ำเงินเข้ม

ไร้คำพูดทักทายใดๆ มีเพียงเสียงฝนและลมภายนอกเท่านที่เเว่วเข้าหู พร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว

"แกมาช้า..."

"คึหึหึหึ... แต่คุณก็ยังรอนี่ครับ"

ฮิบาริถอนหายใจหลังจากได้ยินคำกล่าว

 คนตรงหน้ามีเพียงส่วนสูงและความยาวของเส้นผมที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น

เสียงหัวเราะกวนประสาทนั่นยังเหมือนเดิม

ควงตาสีไม่เข้าคู่สะท้อนเพียงความว่างเปล่าทั้งที่ใบหน้าฉาบรอยยิ้มเหมือนเดิม

โรคุโด มุคุโร่ บุรุษผู้ที่เมฆาชิงชังยังน่าฆ่าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ดวงตาคมตวัดเย็นเยียบแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น ปล่อยให้คนน่าฆ่าสาวเท้าเข้าใกล้พอ

 เส้นผมยาวสีไพลินถึงถูกกระตุกลงให้รับสัมผัสนุ่มนวลจากคนเบื้องล่าง...

...ตักตวงความหวานล้ำจากกันและกันเนิ่นนานสมการรอคอย

"คึหึหึหึ... ใจร้อนจังนะ คุณนี่"

เจ้าของผมสีน้ำเงินเข้มแกะมืออีกฝ่ายออกจากศีรษะตนก่อนจะเป็นฝ่ายสัมผัสใบหน้ามนใต้เรือนผมสีปีกกานั้นเเทน

"จะไม่ให้รางวัลผมที่หนีออกมาสำเร็จซักหน่อยหรือครับ?"

"หึ... ใครกันแน่ที่ใจร้อน"

คนถูกขอรางวัลถอนหายใจแผ่ว สงบสติไม่ให้กระซวกเจ้าพืชล้มลุกบ้าๆนี่ให้ตายซะในขณะที่สูทเนื้อดีถูกถอดออกจากร่างภายในเวลาไม่กี่วินาที

"จะทำอะไรก็รีบๆทำซะ ฉันจะได้รีบกลับ"

"เห? เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าครับ?"

คิ้วเหนือเนตรสองสีเลิกขึ้นน้อยๆคล้ายประหลาดใจน่าถีบเมื่อได้ยินคำกล่าว ดวงตาจับจ้องใบหน้าขึ้นสีชมพูน่ารัก พร้อมกับที่นิ้วผอมบางไล้ไปตามริมฝีปากแดงเรื่อ

"ผม... อยากให้คุณเป็นคนทำต่างหาก"

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"กะ... เก่งขึ้นนะครับ อ่ะ..." มุคุโร่เอ่ยชมคนที่ครอบครองส่วนอ่อนไหวของตนอย่างพึงพอใจ เจ้าของเส้นผมสีรัตติกาลขบเม้มเบาๆที่ส่วนปลายเรียกเสียงครางเล็กน้อยจากร่างสูง

"คิดว่าหลายปีมานี่ฉันอยู่เฉยๆรึไง"

มุคุโร่หัวเราะเบาๆให้กับคำกล่าวนั้น เสียงหัวเราะเเฝงความเย้ยหยัน...

...เย้ยหยันตนเอง

รู้ดีว่าตนไม่อาจเหนี่ยวรั้ง พันธนาการคนตรงหน้าซึ่งเป็นดั่งก้อนเมฆที่ล่องลอยไปมาอย่างอิสระได้

แต่ก็ไม่อาจหยุดหวัง ว่าสักวันเมฆาจะยอมสยบแก่ตน...

...เพียงผู้เดียว...

จะด้วยประสบการณ์ที่มากขึ้นหรืออะไรก็ตามแต่  

ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องลากปาดของเหลวสีขาวขุ่นที่ริมฝีปากออกก่อนที่ริมฝีปากอุ่นของอีกคนจะทาบทับตามมา เนตรสีดำขลับหรี่ลงคล้ายจำยอม

ทว่าขัดเเย้งกับความคิด

ไม่ว่าเมื่อไหร่ตนก็ตกเป็นฝ่ายรองรับความปรารถนาของอีกฝ่าย...

ทุกครั้ง

แต่ไม่ใช่ครั้งนี้...

ฮิบาริฉวยจังหวะเผลอ กดร่างสูงลงบนโซฟาเนือ้เเข็งแล้วดีดตัวขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว

ดวงตาสองสีตวัดมองร่างเบื้องบนอย่างตกใจ

"จะทำอะไรน่ะครับ!?"

...และตกใจยิ่งกว่านั้นเมื่อขึ้นช่องทางแคบด้านล่างถูกรุกล้ำอย่างที่ไม่เคยมาก่อน!!

"น่าจะรู้ดีไม่ใช่รึไง ใครจะปล่อยให้แกมีความสุขคนเดียวล่ะ" ใบหน้าของคนที่บัดนี้เป็นฝ่ายคุมเกมขยับยิ้มชวนให้รู้สึกหนาวๆร้อนๆ และชวนวิตกยิ่งขึ้นเมื่อรับรู้ได้สิ่งอื่นที่จะเข้ามาแทนที่ช่องทางนุ่มข้างใต้ 

"นี่คุณ...!!" ริมฝีปากที่เตรียมค้านถูกทาบทับ ข้อมือซีดเซียวถูกล็อคไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวทันทีที่ขัดขืน

ฝีมือเดิมระหว่างเขากับผู้พิทักษ์แห่งเมฆานั้นทัดเทียมจนอาจจะเหนือกว่าและถึงจะห่างหายจากกาต่อสู้จริงไปนานก็ไม่น่าจะทำให้เขาเสียเปรียบถึงเพียงนี้

สติทำท่าคล้ายจะหลุดลอยแม้ในยามที่อีกฝ่ายถอนริมฝีปากออกไป มุคุโร่รู้สึกว่าตนมองเห็นใบหน้าน่ารักที่มักขมวดคิ้วมุ่นอยู่เสมอสะท้อนอยู่เบื้องหลังใบหน้าคมคาย

นัยน์ตาพราวระยับดุจดั่งราชสีห์ที่กำลังขย้ำเหยื่อ

เวลาไม่กี่ปีเพิ่มกำลังให้กับชายหนุ่มตรงหน้าได้มากเกินกว่าที่ร่างกายซึ่งถูกจองจำนี้จะต่อกร...

...อดีตนกน้อยในกำมือเขา ...

"รู้ไม่ใช่เหรอว่าควรทำยังไง"

...วันนี้คือพญาอินทรีย์ที่องอาจ...

"ทำในสิ่งที่แกเป็นคนสอนฉันเองน่ะ"

คิดแล้วว่าการปล่อยให้เป็นเช่นนี้คงเป็นการดีกับตัวเขามากกว่าดวงตาสองสีจึงปรือลงอย่างว่าง่าย ริมฝีปากที่ยังคงเหยียดยิ้มมอบจุมพิศแผ่วเบาคล้ายคำตอบรับ  แม้ในใจจะคิดหงุดหงิดกับการต้องตกเป็นฝ่ายเสียศักดิ์ศรีเช่นนี้ 

"ถ้าอย่างนั้น... ก็อย่าทำให้ผมเบื่อแล้วกันครับ"

 ...เวลาแสนสั้นกับยาวนานดังนิรันดร์มิรู้จบ ...

วรุณที่ซัดสาดเข้ามาทางหน้าต่างที่ไร้บานกระจกไม่อาจดับไฟตัณหาที่กำลังโหมกระหน่ำ ชำระได้เพียงคราบราคะเเละหยาดโลหิตบนผิวเนียนละเอียดสีหิมะ เสียงครางหวานหูถูกกลืนหายไปกับเสียงท้องฟ้าคำรามเมื่อแก่นกายกระแทกเข้าหาเพื่อปลดปล่อยความปรารถนาเป็นครั้งสุดท้าย

ไม่มีอะไรเล็ดรอดจากริมฝีปากที่ปกติช่างเจรจา นอกจากเสียงหอบหายใจและครางกระเส่า ปล่อยให้ปลายเล็บเกาะเกี่ยวที่ลำคอและเเผ่นหลังเพื่อตอบรับสัมผัสทั้งเจ็บปวดเเละสุขสมคลายลงอย่างอ่อนแรง

ฮิบาริเกลี่ยไรผมสีน้ำเงินเข้มที่เกะกะออก สัมผัสแผ่วแบวไล่มาตั้งแต่หน้าผาก เปลืองตาบาง พวงแก้มสีระเรื่อจนถึงริมฝีปาก คล้ายจะพิสูจน์ให้แน่ใจว่าคนที่เขาสัมผัสอยู่นี้คือสิ่งจริง มิใช่มายาในความฝันอย่างที่เคย

เพียงเพื่อได้พบคนตรงหน้า เวลาที่เสียไปนั้นคุ้มค่า การรอคอยทั้งหมดนั้นไม่สูญเปล่า

...ไร้คำหวานปลอบประโลมใดๆ แต่รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยน...

"ไม่กลัวเป็นหวัดเหรอครับ?"

ดวงตาสีนิลกาฬตวัดมองอย่างเคืองๆ ในขณะที่มุคุโร่ขยับยิ้ม ทว่าหาใช่ยิ้มจอมปลอมเช่นทุกที

สายฝนหยุดตกแล้ว...

เช่นเดียวกับที่เมฆา ไม่ต้องร่ำไห้อีกต่อไป

—Fin—

-----------------------------------------------------------------------------------------

ดองดองดองดองดองดองดองดองดองดองดองดองดอง.....

(งานสุมแต่เราก็ยังหนีความจริงมาปั่นจนจบได้)

แต่งเรทครั้งแรก อัพเกรดข้ามขั้นจาก G ไป NC-17 เลยทีเดียว -////- ใครอ่านแล้วงงๆก็ขออภัยด้วยนะครับ

กว่าจะจบ หาเรื่องทำอะไรแปลกๆ ริบะจริงๆก็ไม่เคยอ่าน (มีใครสนใจจะสนับสนุนเป็นครู แต่งเป็นวิทยาทานมั่งมั๊ยครับ? ฮา)

เป็นแท็กก็ควรส่งต่อ.. แต่คาดว่าไม่มีคนรับ ใครอยากทำก็ทำโลดครับ (ได้ข่าวว่ามันระบาดตั้งแต่หน้าฝน แล้วนี่หนาวแล้ว ?) 

/ไม่ต้องมาบ่นว่าอู้อะไรหลายๆอย่าง ติดรีเควส+วันเกิดไว้เยอะเลย จะทยอยเผาปั่นนะเน้อ...

ปล. ได้ผลสรุปในวันนี้ - 6918 วาดง่ายกว่า แต่ 1869 แต่งฟิคลื่น + เพ้อง่ายกว่าครับ = =b

edit @ 2 Apr 2009 11:48:49 by ::Akuma_zokyO::