[TAG] Fanfic in the rain
posted on 02 Dec 2008 20:22 by akuma-zokyo in Fanfiction, KHR[TAG] Fanfic in the rain
กติกา
- เลือก Pairing ที่คุณชอบมาจากเรื่องใดก็ได้ นำมาเขียนเป็นแฟนฟิคชั่นให้จบภายในเอ็นทรีย์เดียว
- จะแต่งอย่างไรก็ได้ไม่ว่าจะ Rat, NC, หวานซึ้ง (sweet), เศร้า (Angst) หรือว่า ฟิคมืดมน ทารุณกรรม เจ็บปวด ฯลฯ
- จะต้องเป็นฉากอยู่ในบรรยากาศฝนตก หรือกล่าวเปรียบเทียบเกี่ยวกับฝน,ฤดูฝน แล้วแต่จินตนาการและการใช้ภาษา
- ไม่จำกัดว่าจะต้องเป็น Yaoi,Yuri, หรือ Normal (แต่คิดว่าสองอันหลังคงไม่มีมีน้อย XD)
- ไม่ต้องมีชื่อเรื่อง
- ที่สำคัญห้าม!! Copy มาจากที่ไหนนะจ๊ะ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
[Fanfiction] : Katekyu Hitman Reborn
[Pairing] : Mukuro/Hibari & Hibari/Mukuro [6918 + 1869]
[Rating] : NC-17 (ได้ข่าวว่าคนแต่งอายุไม่ถึง?)
[Note] : Yaoi , Sweet(?) , Switch
แล้วก็... หลายคนอาจไม่นิยมริบะหรืออีกสมการ ดังนั้นบางช่วงจะมีการแบ่งสีให้จางๆแล้วปาดเอานะครับ
ตามนี้ >> NC - 6918 / NC - 1869
(ใครใคร่ทั้งคู่ก็ปาดหมดโลด มองไม่เห็นบอกได้นะครับ จะได้เปลี่ยนสี)
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ผัวะ!! ฟุ่บ!! โครม!!!
เสียงอาวุธประจำกายจัดการพวกน่ารำคาญที่ไม่รู้กิตติศัพท์ของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาดังขึ้นข้างซากปรักหักพังที่บัดนี้เป็นแหล่งซ่องสุมของอันตพาลชั้นกระจอก
เปรี้ยงงง!!!
"รกหูรกตาชะมัด..."
ลูกน้องร่างยักษ์คนสุดท้ายถูกซัดหมอบข้างป้ายขึ้นสนิมที่ยังพออ่านได้ใจความว่า 'โกคุโยเซ็นเตอร์'ขาเรียวของผู้จัดการก้าวผ่านสัตว์กินพืชที่นอนกระจัดกระจายขวางทางเข้าสู่
พื้นที่รกร้างของสถานที่ที่เรียกได้ว่าเป็นซากแห่งความฝัน... และสถานที่แห่งความอัปยศของตน
แต่การหาเรื่องอัดคนไม่ได้เป็นเหตุผลที่ผู้คุมกฎแห่งนาโมริต้องถ่อสังขารมาถึงนี่
หากแต่เป็น...
"...รอผมอยู่ที่นั่นนะครับ"
...คำกล่าวเชื่อถือไม่ได้ที่แว่วผ่านหูยามนิทรา...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ฮิบาริทั้งเดิน ทั้งกระโดดบนตึกที่จะพังมิพังแหล่ พาร่างขึ้นไปสู่ชั้นบนอย่างง่ายดาย เขี่ยเศษอิฐ เศษปูนระหว่างทิ้งอย่างไม่ใส่ใจจนมาถึงห้องห้องหนึ่ง ดวงตาสีปีกกาเเหงนมองท้องฟ้าหม่นหมองถูกต้องตามฤดูกาลอย่างที่ไม่ควรออกมาเที่ยวนอกเคหสถานผ่านหน้าต่างผุพัง มือกร้านที่ฟาดฟันผู้คนมานับไม่ถ้วนไล้ไปตามโซฟาเก่าแก่
...ที่ที่ใครบางคนเคยนั่งเย้ยหยัน จ้องมองเขาด้วยเนตรต่างสีน่ารังเกียจ...
เล็บคมจิกลง ลากยาวจนหนังสีเข้มเกิดริ้วรอยฉีกขาด
ความหงุดหงิดแล่นริ้วเมื่อนึกถึงเจ้าของมายาที่นิยมหลอกล่อเขาในยามลับฝัน
หงุดหงิดเมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะน่ารำคาญและคารมยียวน
หงุดหงิดเมื่อนึกถึงคำพูดหวานหูแต่ไร้ซึ่งความจริง
แต่ที่น่าหงุดหงิดมากที่สุด...
...คือตนเองที่ไม่อาจลืมสัมผัสแห่งความพ่ายแพ้ที่คนคนนั้นตีตราไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า...
ดวงอาทิตย์ขึ้นสูง คล้อยต่ำลง จวบจนลาลับขอบฟ้า สุดท้ายก็ไม่มีวี่แววของสายหมอกที่ต้องการพบ
ว่างเปล่า... สดับเพียงเสียงลมแรงและอัสนีบาตฟาดกึกก้อง
ฮิบาริเกลียดการรอคอย รวมทั้งทุกอย่างที่ไม่เป็นไปตามใจนึก
อันที่จริง ตามหน้าที่แล้ว เขาควรจะรายงานให้สัตว์กินพืชบางตัวได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของนักโทษงี่เง่านั่นมากกว่ามานั่งรอให้เสียเวลา
แล้วความอดทนสุดท้ายของชายหนุ่มหมดลง ทันทีที่หยาดพิรุณแรกโปรยปราย
...รุนแรง ...
...กราดเกรี้ยว ...
...แลเหมือนเมฆาสีดำสนิทนั้นกำลังร่ำไห้...
ร่างสูงเตรียมลุกจากโซฟาเก่าเก็บ ขณะที่ปากพร่ำสบถถึงสัตว์กินพืชบ้าๆที่ทำให้เขาเสียเวลาทั้งวัน...
...ก่อนจะหันไปสบเข้ากับเนตรคู่งามของคนที่กำลังถูกเจริญพร
ร่างที่สูงไล่เลี่ยกันเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อเชิ๊ตสีขาวแนบไปตามผิวกายขาวสมส่วนเปื้อนไปด้วยสีแดงสดเป็นด่างดวงตัดกับเส้นผมสีน้ำเงินเข้ม
ไร้คำพูดทักทายใดๆ มีเพียงเสียงฝนและลมภายนอกเท่านที่เเว่วเข้าหู พร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว
"แกมาช้า..."
"คึหึหึหึ... แต่คุณก็ยังรอนี่ครับ"
ฮิบาริถอนหายใจหลังจากได้ยินคำกล่าว
คนตรงหน้ามีเพียงส่วนสูงและความยาวของเส้นผมที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น
เสียงหัวเราะกวนประสาทนั่นยังเหมือนเดิม
ควงตาสีไม่เข้าคู่สะท้อนเพียงความว่างเปล่าทั้งที่ใบหน้าฉาบรอยยิ้มเหมือนเดิม
โรคุโด มุคุโร่ บุรุษผู้ที่เมฆาชิงชังยังน่าฆ่าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ดวงตาคมตวัดเย็นเยียบแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น ปล่อยให้คนน่าฆ่าสาวเท้าเข้าใกล้พอ
เส้นผมยาวสีไพลินถึงถูกกระตุกลงให้รับสัมผัสนุ่มนวลจากคนเบื้องล่าง...
...ตักตวงความหวานล้ำจากกันและกันเนิ่นนานสมการรอคอย
"คึหึหึหึ... ใจร้อนจังนะ คุณนี่"
เจ้าของผมสีน้ำเงินเข้มแกะมืออีกฝ่ายออกจากศีรษะตนก่อนจะเป็นฝ่ายสัมผัสใบหน้ามนใต้เรือนผมสีปีกกานั้นเเทน
"จะไม่ให้รางวัลผมที่หนีออกมาสำเร็จซักหน่อยหรือครับ?"
"หึ... ใครกันแน่ที่ใจร้อน"
คนถูกขอรางวัลถอนหายใจแผ่ว สงบสติไม่ให้กระซวกเจ้าพืชล้มลุกบ้าๆนี่ให้ตายซะในขณะที่สูทเนื้อดีถูกถอดออกจากร่างภายในเวลาไม่กี่วินาที
"จะทำอะไรก็รีบๆทำซะ ฉันจะได้รีบกลับ"
"เห? เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าครับ?"
คิ้วเหนือเนตรสองสีเลิกขึ้นน้อยๆคล้ายประหลาดใจน่าถีบเมื่อได้ยินคำกล่าว ดวงตาจับจ้องใบหน้าขึ้นสีชมพูน่ารัก พร้อมกับที่นิ้วผอมบางไล้ไปตามริมฝีปากแดงเรื่อ
"ผม... อยากให้คุณเป็นคนทำต่างหาก"
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"กะ... เก่งขึ้นนะครับ อ่ะ..." มุคุโร่เอ่ยชมคนที่ครอบครองส่วนอ่อนไหวของตนอย่างพึงพอใจ เจ้าของเส้นผมสีรัตติกาลขบเม้มเบาๆที่ส่วนปลายเรียกเสียงครางเล็กน้อยจากร่างสูง
"คิดว่าหลายปีมานี่ฉันอยู่เฉยๆรึไง"
มุคุโร่หัวเราะเบาๆให้กับคำกล่าวนั้น เสียงหัวเราะเเฝงความเย้ยหยัน...
...เย้ยหยันตนเอง
รู้ดีว่าตนไม่อาจเหนี่ยวรั้ง พันธนาการคนตรงหน้าซึ่งเป็นดั่งก้อนเมฆที่ล่องลอยไปมาอย่างอิสระได้
แต่ก็ไม่อาจหยุดหวัง ว่าสักวันเมฆาจะยอมสยบแก่ตน...
...เพียงผู้เดียว...
จะด้วยประสบการณ์ที่มากขึ้นหรืออะไรก็ตามแต่
ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องลากปาดของเหลวสีขาวขุ่นที่ริมฝีปากออกก่อนที่ริมฝีปากอุ่นของอีกคนจะทาบทับตามมา เนตรสีดำขลับหรี่ลงคล้ายจำยอม
ทว่าขัดเเย้งกับความคิด
ไม่ว่าเมื่อไหร่ตนก็ตกเป็นฝ่ายรองรับความปรารถนาของอีกฝ่าย...
ทุกครั้ง
แต่ไม่ใช่ครั้งนี้...
ฮิบาริฉวยจังหวะเผลอ กดร่างสูงลงบนโซฟาเนือ้เเข็งแล้วดีดตัวขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว
ดวงตาสองสีตวัดมองร่างเบื้องบนอย่างตกใจ
"จะทำอะไรน่ะครับ!?"
...และตกใจยิ่งกว่านั้นเมื่อขึ้นช่องทางแคบด้านล่างถูกรุกล้ำอย่างที่ไม่เคยมาก่อน!!
"น่าจะรู้ดีไม่ใช่รึไง ใครจะปล่อยให้แกมีความสุขคนเดียวล่ะ" ใบหน้าของคนที่บัดนี้เป็นฝ่ายคุมเกมขยับยิ้มชวนให้รู้สึกหนาวๆร้อนๆ และชวนวิตกยิ่งขึ้นเมื่อรับรู้ได้สิ่งอื่นที่จะเข้ามาแทนที่ช่องทางนุ่มข้างใต้
"นี่คุณ...!!" ริมฝีปากที่เตรียมค้านถูกทาบทับ ข้อมือซีดเซียวถูกล็อคไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวทันทีที่ขัดขืน
ฝีมือเดิมระหว่างเขากับผู้พิทักษ์แห่งเมฆานั้นทัดเทียมจนอาจจะเหนือกว่าและถึงจะห่างหายจากกาต่อสู้จริงไปนานก็ไม่น่าจะทำให้เขาเสียเปรียบถึงเพียงนี้
สติทำท่าคล้ายจะหลุดลอยแม้ในยามที่อีกฝ่ายถอนริมฝีปากออกไป มุคุโร่รู้สึกว่าตนมองเห็นใบหน้าน่ารักที่มักขมวดคิ้วมุ่นอยู่เสมอสะท้อนอยู่เบื้องหลังใบหน้าคมคาย
นัยน์ตาพราวระยับดุจดั่งราชสีห์ที่กำลังขย้ำเหยื่อ
เวลาไม่กี่ปีเพิ่มกำลังให้กับชายหนุ่มตรงหน้าได้มากเกินกว่าที่ร่างกายซึ่งถูกจองจำนี้จะต่อกร...
...อดีตนกน้อยในกำมือเขา ...
"รู้ไม่ใช่เหรอว่าควรทำยังไง"
...วันนี้คือพญาอินทรีย์ที่องอาจ...
"ทำในสิ่งที่แกเป็นคนสอนฉันเองน่ะ"
คิดแล้วว่าการปล่อยให้เป็นเช่นนี้คงเป็นการดีกับตัวเขามากกว่าดวงตาสองสีจึงปรือลงอย่างว่าง่าย ริมฝีปากที่ยังคงเหยียดยิ้มมอบจุมพิศแผ่วเบาคล้ายคำตอบรับ แม้ในใจจะคิดหงุดหงิดกับการต้องตกเป็นฝ่ายเสียศักดิ์ศรีเช่นนี้
"ถ้าอย่างนั้น... ก็อย่าทำให้ผมเบื่อแล้วกันครับ"
...เวลาแสนสั้นกับยาวนานดังนิรันดร์มิรู้จบ ...
วรุณที่ซัดสาดเข้ามาทางหน้าต่างที่ไร้บานกระจกไม่อาจดับไฟตัณหาที่กำลังโหมกระหน่ำ ชำระได้เพียงคราบราคะเเละหยาดโลหิตบนผิวเนียนละเอียดสีหิมะ เสียงครางหวานหูถูกกลืนหายไปกับเสียงท้องฟ้าคำรามเมื่อแก่นกายกระแทกเข้าหาเพื่อปลดปล่อยความปรารถนาเป็นครั้งสุดท้าย
ไม่มีอะไรเล็ดรอดจากริมฝีปากที่ปกติช่างเจรจา นอกจากเสียงหอบหายใจและครางกระเส่า ปล่อยให้ปลายเล็บเกาะเกี่ยวที่ลำคอและเเผ่นหลังเพื่อตอบรับสัมผัสทั้งเจ็บปวดเเละสุขสมคลายลงอย่างอ่อนแรง
ฮิบาริเกลี่ยไรผมสีน้ำเงินเข้มที่เกะกะออก สัมผัสแผ่วแบวไล่มาตั้งแต่หน้าผาก เปลืองตาบาง พวงแก้มสีระเรื่อจนถึงริมฝีปาก คล้ายจะพิสูจน์ให้แน่ใจว่าคนที่เขาสัมผัสอยู่นี้คือสิ่งจริง มิใช่มายาในความฝันอย่างที่เคย
เพียงเพื่อได้พบคนตรงหน้า เวลาที่เสียไปนั้นคุ้มค่า การรอคอยทั้งหมดนั้นไม่สูญเปล่า
...ไร้คำหวานปลอบประโลมใดๆ แต่รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยน...
"ไม่กลัวเป็นหวัดเหรอครับ?"
ดวงตาสีนิลกาฬตวัดมองอย่างเคืองๆ ในขณะที่มุคุโร่ขยับยิ้ม ทว่าหาใช่ยิ้มจอมปลอมเช่นทุกที
สายฝนหยุดตกแล้ว...
เช่นเดียวกับที่เมฆา ไม่ต้องร่ำไห้อีกต่อไป
—Fin—
-----------------------------------------------------------------------------------------
ดองดองดองดองดองดองดองดองดองดองดองดองดอง.....
(งานสุมแต่เราก็ยังหนีความจริงมาปั่นจนจบได้)
แต่งเรทครั้งแรก อัพเกรดข้ามขั้นจาก G ไป NC-17 เลยทีเดียว -////- ใครอ่านแล้วงงๆก็ขออภัยด้วยนะครับ
กว่าจะจบ หาเรื่องทำอะไรแปลกๆ ริบะจริงๆก็ไม่เคยอ่าน (มีใครสนใจจะสนับสนุนเป็นครู แต่งเป็นวิทยาทานมั่งมั๊ยครับ? ฮา)
เป็นแท็กก็ควรส่งต่อ.. แต่คาดว่าไม่มีคนรับ ใครอยากทำก็ทำโลดครับ (ได้ข่าวว่ามันระบาดตั้งแต่หน้าฝน แล้วนี่หนาวแล้ว ?)
/ไม่ต้องมาบ่นว่าอู้อะไรหลายๆอย่าง ติดรีเควส+วันเกิดไว้เยอะเลย จะทยอยเผาปั่นนะเน้อ...
ปล. ได้ผลสรุปในวันนี้ - 6918 วาดง่ายกว่า แต่ 1869 แต่งฟิคลื่น + เพ้อง่ายกว่าครับ = =b
edit @ 2 Apr 2009 11:48:49 by ::Akuma_zokyO::
#1 By Daughter Of Sparda on 2008-12-02 21:22