Akuma_zokyo :: Real or Lie?

บอกไว้ก่อนว่าไม่ได้ดัก!! แต่แต่งในโอกาสเอพริวฟูลล่ะนะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

[Fanfiction] : Katekyo Hitman Reborn!

Title: Tell me lies, My liar
Pairing: Mukuro/Hibari [6918]
Rating : PG-13
Warning: BL , Sweet

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

How can I trust you
How do I move on
When all you do is tell your lies,
Your killin me inside

..........

รองเท้าหนังขัดมันอย่างดีสัมผัสพื้นหินเรียบอย่างไร้สุ้มเสียง แม้ไร้แสงไฟแต่ความสว่างของจันทร์ครึ่งดวงที่ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้านั้นมีมากพอให้สายตาที่คุ้นชินกับความมืดมองเห็นภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

เมื่อเข้าถึงด้านในของบ้านทรงญี่ปุ่นที่กินอาณาเขตกว้างขวางและห่างไกลจากชุมชนมาพอสมควร ร่างที่กลืนกินไปกับความมืดของสายหมอกแห่งวองโกเล่กระโดดขึ้นไปทางหน้าต่างบานเดียวที่เปิดไฟทิ้งไว้อย่างคล่องแคล่ว

"มีธุระอะไรดึกดื่นป่านนี้ ไอ้พืชล้มลุก"

เจ้าของห้องเอ่ยกับผู้ที่บุกรุกยามวิกาล ซึ่งก็มีอยู่คนเดียวที่บังอาจล่วงล้ำแม้กระทั่งห้องทำงานของผู้คุมกฎแห่งนามิโมริ

ร่างบางยังอยู่ในชุดเครื่องแบบเนื้อบางที่ชินตา หาใช่ชุดนอนตามเวลาทั่วไป ดวงตาที่ไม่ให้หันมามองอีกฝ่ายอยู่ใต้แว่นเลนส์บางกับกองเอกสารที่ตั้งเรียงรายอยู่ทำให้ทราบว่าไม่ใช่เวลาที่ควรมารบกวน

ความจริงเขาก็ไม่ได้อยากจะเปิดหน้าต่างทิ้งไว้แบบนี้นักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะใครบางคนขยันงัด + พังทิ้งมากว่า 18 ครั้งให้เปลืองงบประมาณโดยใช่เหตุ

"มาบอกลา... ล่ะมั้งครับ"

มุคุโร่ยิ้มรับคำกล่าวทักตามแบบฉบับคนตรงหน้า ทว่าดวงตาสองสี ไม่ได้มีเเววสนุกสนานยั่วเย้าเหมือนเคย

เจ้าของใบหน้าเรียบเฉยใบหน้าไร้อารมณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ว้าว"

แว่นไร้กรอบถูกถอดออกไว้ข้างกายเมื่อไม่จำเป็นต้องใช้งานต่อ ริมฝีปากบางกระตุกยิ้ม หมายความว่าต่อไปนี้ชายหนุ่มจะไม่ต้องผจญกับ สโตรกเกอร์หัวสับปะรดโรคจิต วิปริต กวนประสาท ฉวยโอกาส... ฯลฯ อีกแล้วใช่ไหม?

"ต้องถือว่าเป็นข่าวดีสินะ"

"สำหรับคุณ คงเป็นแบบนั้นล่ะมั้งครับ" ร่างเพรียวตัดสินใจนั่งลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีโดยไม่สนสายตาดุจัดที่ชายมาจากเจ้าของ

"ตอนนี้ผมต้องไปทำอะไรบางอย่าง ที่คงไม่สามารถมาหาคุณแบบนี้ได้อีก" นิ้วเรียวใต้ถุงมือหนังสีเข้มไล้ไปตามสันหนังสือและแผ่นกระดาษที่กองเป็นตั้งข้างกาย

 ...นี่คุณทำงานจนไม่ได้พักอีกแล้วสินะครับ เคียวยะ...

"ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ผมก็อยากเห็นหน้ากับฟังเสียงของคุณเป็นครั้งสุดท้ายเสียหน่อย"

"ครั้งสุดท้าย... พูดว่าเกลียดผมเหมือนอย่างที่เคย ได้มั๊ยครับ"

เจอกันครั้งสุดท้าย แต่ให้บอกว่าเกลียด?

วันนี้มันจะมาไม้ไหน?

ฮิบาริพยายามตีความคำขอที่แปลกประหลาดนั้น ก่อนดวงตาคมกริบจะเหลือบไปเห็นสัตว์เลี้ยงแสนรู้กำลังจิกปากลงบนปฏิทินดิจิตอลบนโต๊ะที่แสดงเลขวันที่ 1 เมษายน

วันที่มีเทศกาลไร้สาระของพวกตะวันตก...

แบบนี้นี่เอง...

แผนสูงนักนะ ไอ้สับปะรดสายพันธุ์สตอเบอร์รี่

"คิดว่าฉันโง่นักรึไง" ดวงตาสีดำสนิทตวัดฉับกลับมายังคู่สนทนาที่เริ่มเดินไปเดินมารอบๆห้องอย่างอยู่ไม่สุข

"ครับ?"

ดู... มันยังมีหน้ามาทำตาใสซื่อ....

"ฉันไม่ใช่พวกโดนขังไม่รู้เดือนรู้ตะวันแบบแก อย่ามาเล่นมุกเห่ยๆซะให้ยาก"

"เห... พลาดเหรอครับเนี่ย น่าเสียดายจริงๆ" เมื่อถูกรู้ทันใบหน้าหล่อๆที่เป็นที่ถูกใจของสาวน้อยใหญ่ที่พบเห็นฉายแววผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง

"แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจริง...วันนี้คุณจะพูดว่าอะไรดีล่ะครับ เมฆา"

ความเงียบเกิดขึ้นทันที ภายหลังคำถามที่แสนตรงนั้น

ให้ชายหนุ่มใคร่ครวญอีกครั้ง ว่าจะตอบ อย่างไรดี...

ให้เป็นคำโป้ปดที่เหมาะสมกับสายหมอกผู้ไร้ซึ่งความจริง

"หึ ถ้าบอกว่าฉันรักแกมันก็จะตรงข้ามกันใช่มั๊ยล่ะ" ริมฝีปากขยับตอบหลังจากคิดอยู่ไม่นานนัก ขณะไล้ปลายนิ้วไปบนนกสีเหลืองอ้วนกลมที่บินมาเกาะบนปลายนิ้วอย่างเคยชิน

"หืม? บอกว่ายังไงนะครับ" คิวเรียวเลิกขึ้นทันทีที่สดับซึ่งคำหวานที่แม้จะรู้ว่าคนกล่าวไม่ได้มีความหมายเช่นนั้นก็ตาม...

แต่กลับทำให้หัวใจที่บอบช้ำลิงโลดได้อย่างน่าประหลาด

"ฉันรักแก... ได้ยินชัดรึยังเจ้าพืชไร่" ไม่รู้ว่าจงใจแสร้งหูทำหูซ้ายทะลุหูขวาหรือไม่ได้ยินจริงๆ แต่ผู้คุมกฎเมืองนามิก็ตอบคำถามนั้นซ้ำเพื่อยืนยันว่าวันนี้ตนไม่ได้เสียรู้ให้คนตรงหน้า

"อยากบอกว่าเกลียดผมสินะครับ คิดอะไรได้โหดร้ายเหลือเกินนะคุณนี่"  มุคุโร่ตอบรับคำพูดนั้นโดยการแสร้งทำเป็นหยิบผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา ทั้งยังทำน้ำเสียงทอดลง ให้ดูเศร้าสร้อยอย่างน่าถีบ

ทว่าดวงตาสองสียังคงพราวระยับ..

"ครับ ถึงวันนี้ มันอาจจะเป็นคำโกหก" ริมฝีปากเอื้อนเอ่ย ขณะที่ปลายนิ้วกดลง...

กริ๊ก...

"แต่สำหรับพรุ่งนี้..."

[ฉันรักแก ได้ยินชัดรึยังเจ้าพืชไร่]

...บนเครื่องอัดเสียงขนาดเท่าฝ่ามือ

"มันก็จะเป็นความจริงแล้วนะครับ"

 ...ให้ถ้อยคำหน้าอายที่ร่างเล็กกว่าเอ่ยไปเมื่อครู่เล่นซ้ำไปมา สะท้อนๆซ้ำในโสตประสาท 

"นี่... แก..."

ใบหน้าของฮิบาริชาวาบยิ่งกว่าถูกน้ำสับปะรดเย็นเจี๊ยบสาดใส่ เส้นอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะควบคุมได้อยู่แล้วขาดผึง

"คึหึหึ อย่าเพิ่งโกรธสิครับ คนที่ยึดมั่นในกฎเกณฑ์แบบคุณน่ะอย่าลืมว่ากติกาของวันนี้..." คนมากเล่ห์กล่าวพลางอวดรอยยิ้มอย่างที่น่าเอารองฝ่าพระบาทไปประทับรอยงามๆซัก 69 ที

"...คนถูกหลอกน่ะจะต้องไม่ถือโทษเอาความกันนะครับ"

"ฉันจะขย้ำแกให้ตาย ไอ้ผลไม้ตอแหล!" ทอนฟาคู่กายถูกชักออกมาเพื่อฟาดฟันให้หายแค้น จนลืมไปว่าเมฆาในตอนนี้นั้นยังไม่สามารถไล่ตามสายหมอกได้ทัน...

หน้าผากเรียบเนียนใต้เรือนผมสีดำขลับจึงได้ถูกริมฝีปากของอีกฝ่ายสัมผัสแผ่วเบาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

"งั้นถือซะว่านี่เป็นการไถ่โทษแล้วกันนะครับ"

เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็มิอาจทราบ....

"ถ้ามีโอกาส คงจะได้เจอกันอีกนะครับ เมฆาของผม"

"ใครเขาจะอยากเห็นหน้าแกกันเล่า!"

"เห... พูดแบบนั้นในวันนี้แสดงว่าอยากสินะครับ"

"ไอ้..."

 ริมฝีปากชะงักไว้ด้วยกลัวว่าจะพูดอะไรที่ขุดหลุมฝังตัวเองไปมากกว่านี้ ใบหน้าหวานซับสีเลือดเมื่อต้องเสียรู้ให้คนมากเล่ห์อีกครั้ง

"สุขสันต์วันโกหกครับ แล้วก็... วันนี้ก็อย่าลืมฝันถึงผมล่ะ คึหึหึหึ" หลังจากหัวเราะส่งท้าย สายหมอกก็ส่งจูบลาอย่างเสน่ห์หาแล้วพาเส้นผมสีน้ำเงินอันเป็นเอกลักษณ์หายลับไปกับยามราตรี รวดเร็วๆพอๆกับที่เข้ามาในคราแรก

...ทิ้งให้ชายหนุ่มอีกคนได้แต่กัดฟันกรอดเพราะความโกรธาและอารมณ์หลายอย่างผสมรวมกัน

เทศกาลที่พวกสับปลับ ปลิ้นปล้อนชอบนักหนา ไม่เข้าใจว่ามันสนุกตรงไหน

...

บ้าชะมัด

...

ฮิบาริ เคียวยะกำลังสงบสติไม่ให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปมากกว่านี้ ไม่ให้เลือดสูบฉีดไปถึงดวงหน้าคมที่แดงก่ำไปถึงใบหูไปมากกว่านี้

...

กล่าวกันว่าวันที่ 1 เมษายน คือวันแห่งการหลอกลวง

เพราะฉะนั้น...

 ถ้าวันนี้จะโกหกหัวใจตัวเอง ก็ไม่ใช่เรื่องผิดใช่มั๊ย?

Fin

*************************************************************

สุขสันต์วันเมษาหน้าโง่กับสับปะรดตอแหลและพ่อนกซึน (ฮา) ฟิคหวานๆ รั่วๆแต่งย๊ากยาก /ทรุด....

ครั้งแรกเลยนะที่แต่งฟิคคู่นี้แบบเต็มๆ  เกือบเผาไม่เสร็จ ลัดคิวลงก่อน เพราะปรับรูปไม่ทัน เมื่อวานไปตะลอนงานหนังสือมา

สุดท้ายนี้...

"ผมเกลียดทุกคนที่สุดเลยครับ *ยิ้มหวาน"

ไม่โกรธกันเน้อ~

edit @ 2 Apr 2009 12:12:48 by ::Akuma_zokyO::