Akuma_zokyo :: Real or Lie?

ขอบคุณทุกท่านที่เเวะเวียนเข้ามานะคร๊าบบ >w<

กว่าจะได้ฉลอง Hits ~ ฮา เร็วกว่าที่คิด (เพราะ Hits น่ากลัวคั่กๆเอนทรี่ก่อน =A=)

ปั่นไม่ทันเลยขอเอาของเก่ามาหากิน ฟิคนี้แต่งไว้ลงลงบอร์ดดำตั้งแต่วาเลนไทน์โน่น ได้โอกาสมาลงที่นี่ล่ะ *0*

 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

SHORTFIC : Flowers
Author : Akuma_zokyO
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 10069 (Byakurun x Mukuro) , 1869 (Hibari x Mukuro)
Rate : PG-15 (กะไม่ค่อยถูก แต่... เหมือนจะมากกว่านิดนึง ฮา)
WARNING : มันมากับความเพ้อ...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บอสแห่งมิลฟิโอเล่ก้าวเข้ามาห้องส่วนตัวซึ่งต่อให้เป็นผู้บริหารระดับสูงหรือคนสนิทระดับใดก้ไม่ได้รับอนุญาตให้ล่วงล้ำ


ห้อง ใต้ดิน... ซึ่งเขาสั่งสร้างมาพิเศษเพื่อกักขังเจ้าเส้นผมสีเดียวกับมหาสมุทรล้ำลึกที่ นอนนิ่งอยู่อยู่บนเตียงขาวซึ่งถูกแต่งแต้มด้วยหยาดโลหิตคล้ายกับกลีบดอกไม้ โปรยปรายรายล้อม






สวย...





หากเปรียบเขา ผู้มีนามดั่งกล้วยไม้ขาวเป็นราชาแห่งหมู่ผกาทั้งมวล ในที่นี้คงไม่มีใครเหมาะสมกับตำแหน่งราชินีเท่าชายหนุ่มร่างบางตรงหน้า


สวยสด... ดั่งกุหลาบแดงแสนเย้ายวน ด้วยรูปร่างที่แสนงดงาม ด้วยสัมผัสแผ่วเบาที่น่าลุ่มหลง หรือกลิ่นหอมที่ไม่ว่าจะสูดดมกี่ครั้งก็ยังปรารถนาเรื่อยไป






แต่ราชินีเอ๋ย ดอกไม้ที่เจ้าปรารถนาให้เคียงคู่นั้น...





...คือผู้ใดกัน...?




















"อะ... ฮึก... อา..."


ปลาย เล็บจิกทิ้งผ้าปูที่นอนที่เคยเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งบัดนี้มีคราบของเหลวสีขุ่นและโลหิตเปื้อนเป็นรอยด่างดวง แม้เพียรพยายามสะกั้นกัดไม่ให้สิ่งใดเล็ดรอดผ่านลำคอ แต่ริมฝีปากกลับครางเครือด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง


มุคุโร่เพียงตอบสนองไปตามสัญชาติญาณและแรงกระตุ้นที่ไม่อาจต้านทาน


กุหลาบงามปแม้ถูกตัดแต่ง ชักเชิดไปตามความพอใจไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ก็ยังฝืนรั้ง ดึงดันต่อการควบคุม


"อย่าดื้อสิมุคุโร่คุง"


เสียงทุ้มนุ่มลึกดังขึ้น คล้ายที่จะสั่ง คลอเคลียอยู่ข้างใบหูเมื่ออีกฝ่ายเริ่มดึงดัน ถอยหนี







ทั้งๆที่ฉันอยากใจดีกับเธอให้มากกว่านี้...








"หึหึหึ... เพราะ... คุณบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้เองต่างหากล่ะครับ"




แต่ริมฝีปากบางมักเอ่ยคำพูดเสียดสี


ดุจ ดั่งหนามแหลมทิ่มแทง ป้องกันตนเองที่เขาเพียรพยายามหักทิ้งจนกว่าจะหมดสิ้น จนกว่าร่างบางจะโอนอ่อนผ่อนตาม จนกว่าไร้การปกป้อง ไร้การต่อต้าน








ราชินีเอ๋ย...เราอยากรู้ยิ่งนัก








"นี่ มุคุโร่คุง..."








จิตใจของเจ้า แท้จริงแล้วนั้น...








"ชอบดอกไม้อะไรเหรอ"








เป็นของผู้ใดกัน?











คิ้วเรียวบนอัญมณีสีต่างกันเลิกขึ้นเล็กน้อย คล้ายเเปลกใจในคำถามนั้น


ราชาแห่งบุปผา คิดจะเล่นตลกอะไรกับเขาอีกหรือ?





"คึหึหึ... บอกไปคุณก็คงไม่เชื่อหรอกครับ..."




ตอบได้เพียงเท่านั้น... ริมฝีปากแดงช้ำก็ถูกทาบทับอย่างเร่งร้อนอีกครา

'จุมพิษ'ของกล้วยไม้นั้นช่างรุนแรง... อุกอาจ... หยอกล้อด้วยเล่ห์กลเเพรวพราว ซับซ้อนเกินกว่าคนมากเล่ห์อย่างเขาจะตามทัน

เเถมนิยมดึงดัน หักกิ่งก้านที่ถูกเปรียบว่าเหมือนกุหลาบสวยของเขาตามต้องการ โดยไม่สนใจว่ากลีบที่แสนบอบช้ำนี้จะคงสภาพได้นานเท่าใด






ไม่เหมือน... ไม่เหมือนกับคุณ...






ดวงตาที่เหลือเพียงหนึ่งปรือปิด ปรารถนาซึ่งความมืดมิด












...และภาพของใครบางคนที่มีบรรยากาสและสีสีนเช่นเดียวกับราตรีกาลนั้น...

















"แล้วถ้าสมมติว่าฉันเชื่อล่ะ"



เบียคุรันสัมผัสเส้นไหมสีไพลินขณะรอคำกล่าวจากเจ้าของเสียงครางหวานหูที่ปรารถนาจะได้ยินซ้ำๆทุกค่ำเช้า




ไม่ใช่แค่เสียงหวานก้องด้วยแรงปรารถนา




แต่อยากให้เรียกขาน



นามของเขา... ชื่อของดอกไม้อันเป้นสัญลักษณ์แทนตัวตน









ดวงตาสีไม่เข้าคู่กันที่หลงเหลือเพียงข้างเดียวเปิดขึ้นเเช่มช้า ก่อนหลุบลง เรียบเฉย ริมฝีปากแดงช้ำเม้มแน่นเข้าหากันคล้ายกำลังครุ่นคิด





"เอ... นั่นสินะครับ"





ไม่อยากเปิดเผยสิ่งใดให้คนคนนี้รับรู้ แต่ว่านี่อาจเป็นการเอาคืนที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อยทีเดียว





ครุ่นคิดเกี่ยวกับดอกไม้ที่มีความเกี่ยวพันกับบุรุษผู้หนึ่ง แม้มิได้ลึกซึ้งอะไรมากมาย แต่เมื่อเห็นคราใดก็ชวนให้นึกถึงเสียทุกครั้ง










ชอบ...













ผมชอบ...














"ผมชอบ ดอกซากุระ"






น้ำเสียงที่ตอบมาช่างแผ่วเบา แฝงไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ไม่อาจรอดสายตานภาสีขาวไปได้





โหยหา...



โหยหาจุมพิศจากเจ้าซากุระที่แสนอ่อนโยน




คิดถึง...




คิดถึงสัมผัสที่อบอุ่น ปลอบประโลม




แม้ไม่เคยได้รับการทนุถนอมดั่งสิ่งของล้ำค่า แต่เจ้าดรุณชาตินั้นก็ให้ความสำคัญกับเขามากกว่าใคร



คิดถึงสัมผัสจากซากุระ ซึ่งต่างกับสิ่งที่ตนกำลังเผชิญขณะนี้อยู่อย่างสิ้นเชิง

















"แต่ผมเกลียด..."



ริมฝีปากบางตัดสินใจขยับเอื้อนเอ่ยขึนอีกครั้งแม้ไม่ได้รับคำถามใดๆ





"ผมเกลียดดอกกล้วยไม้"






เนตรคู่งามจับจ้องไปยังดวงตาสีอเมทิสต์ที่อยู่ใกล้จนเห็นสภาพน่าสังเวชของตนที่สะท้อนอยู่ในนั้นอย่างแข็งกร้าว






"โดยเฉพาะ..."






เอ่ย ความสัตย์เพื่อสร้างความรวดร้าว ปรารถนาให้เจ้าของมือที่กำลังลูบไล้ร่างกายของจนเจ็บปวดโดยไร้คำลวงใดๆเช่น เดียวกับที่พึงกระทำเสมอมา














"กล้วยไม้สีขาว"




............



............




...........




...........




...........









"หืม... งั้นเหรอ"



สิ้นคำกล่าว ดวงเนตรเรียวของผู้ฟังหรี่ลง


เสียงทุ้มที่กล่าวต่อมานั้นช่างเย็นเยียบ แม้หัวใจที่ตายด้านก็ยังรู้สึก




"เธอนี่... ทำตัวไม่น่ารักเลยนะ มุคุโร่คุง"




ถึงกระนั้น สายหมอกก็ยังแย้มยิ้มเย้ยหยัน คล้ายจะประกาศชัยชนะในสิ่งเดียวเหนือราชาที่ไม่อาจมีอำนาจเหนือจิตใจของตน







"สงสัย... คงต้องลงโทษกันหน่อยแล้วสิ"







อารมณ์ของท้องนภาสีขาวขุ่นมัวด้วยสิ่งเดียวที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถบังคับให้โอนอ่อน



ถึงตอนนี้จะยัง...




แต่ซักวัน จะทำให้เป็นของเขาทั้งหมด


ทั้งพลัง ร่างกาย วิญญาณ หรือแม้กระทั่ง... หัวใจ


จะช่วงชิงมาจากซากุระที่หยิ่งผยอง จะหักโค่นกิ่งก้านที่หาญกล้ามาครอบครองราชินีที่เขาหมายตาไว้ให้แตกดับจนสาแก่ใจ








ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นใครก็ตาม...







































ใน อีกฟากฟ้าหนึ่ง เจ้าของตัวเนตรสีดำสนิทเงยหน้าขึ้นมองฟ้ายามรัตติกาลซึ่งสีเดียวกัน ปล่อยให้สายลมพัดผ่านร่างที่แทบจะเลือนหายไปกับยามค่ำคืนนั้น



"มุคุโร่..."


ดวง หน้าคมที่มองเห็นเพียงเศษเสี้ยวไม่แสดงอารมณ์ใด มือแกร่งที่เคยฟาดฟันผู้คนมานักต่อนีกแตะกลีบซากุระที่ล่วงหล่น รู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาคล้ายริมฝีปากของใครบางคนที่เคยแนบชิด


"...อยู่ที่ไหนกัน"





























ซากุระเอ๋ย...

เจ้าจะรู้บ้างไหม ว่าราชินีผู้งดงามซึ่งใกล้จะเเตกสลายนั้น คิดถึงเจ้าเพียงใด




กุหลาบเอ๋ย...

เจ้าจะรู้บ้างไหม ว่าบุบผาที่แสนอบอุ่นนั้นก็กำลังคะนึงหาซึ่งตัวเจ้ามากเกินใคร




...แลจะรู้บ้างไหม ถึงแรงปรารถนาของกล้วยไม้ขาว ราชาแห่งผองผกา ผู้ซึ่งปรารถนาครอบครองทุกสิ่งภายใต้ทั้งผืนนภากว้างใหญ่




ทว่า...




กลับต้องการครอบครองรัตนบุบผาเลอค่าเช่นเจ้า





...มากกว่าสิ่งใด










FIN

**********************************************************